Boodschappen doen
Zoals altijd ga ik na school nog even boodschappen doen. Ik hou ervan om door de Albert Heijn te lopen, maar nog meer van de heen- en terugweg. Omdat ik middenin het centrum van Rotterdam woon, zijn er altijd hordes mensen in de buurt. Dit zorgt elke dag weer voor leuke en minder leuke situaties.
Vandaag bijvoorbeeld. Ik liep mijn deur uit en de eigenaar van het cafe onder mij komt op me af om te vragen of ik wat kom drinken, ik sla vriendelijk alle smeekgebeden af en loop door. Op de hoek van de straat staat een groepje jongens een beetje te hangen. Ik loop erlangs en krijg wat gesis naar mijn hoofd geslingerd. Toen ik 5 jaar geleden in Rotterdam kwam wonen, vond ik het verschikkelijk, al die mannen die zomaar vunzige dingen tegen kleine weerloze meisjes zoals ik zeggen. Nu hoor ik het bijna niet meer, zelfs niet de scheldtirades die daarop volgen.
Ik loop verder en groet alle eigenaren van de Lijnbaan. Ik loop er elke dag, dus iedereen herkent me, dat vind ik wel weer leuk, is toch iets dorpsachtig zo in de grote stad. Ik kom Katie tegen, mijn beste vriendin. We kletsen wat en besluiten samen boodschappen te gaan doen. Ik vertel haar over mijn Grapefruit-dieet en ze lacht me uit… Ach dat deed iedereen al. We lopen langs de straatmuzikant die altijd voor de Footlocker staat en zoals altijd zingt hij het wereldbekende nummer “Meisjes met rode haren” voor me. Ik kijk hem boos aan, want ik heb al eerder gezegd dat hij daarmee moest kappen omdat ik dan allemaal jolige blikken mijn kant op krijg. Eindelijk komen we bij de albert heijn aan en ik vlieg naar de salades en grapefruits. We komen nog wat vrienden tegenbij de kassa en ze besluiten mee naar mijn huis te gaan.
Op de terugweg zien we een groep jongeren allemaal zooi op de grond gooien. Stoer als dat ik me voel, met zo’n grote groep vrienden om me heen, zeg ik tegen de jongeren dat ze iets laten vallen. Ze kijken me verbaasd aan, rapen het op en gooien het in een afvalbak. Ik haat dat! Er staan op de lijnbaan 10000 afvalbakken om de 10 meter. Hoe zwaar kan het zijn om even 5 stappen te lopen en dan je zooi erin te gooien?!
We lopen weer langs de cafe’s onder mijn huis. De eigenaren wenken ons binnen te komen, maar ik weiger vriendelijk met een handgebaar. Morgen weer dezelfde weg rond dezelfde tijd… Maar dan zonder grote, stoere groep om me heen.
Filed under: Avonturen | Leave a Comment
Ik ben zo blij met mijn antikraak-pand, dat ik de binnenkant eens laat zien!
Ik wil er de rest van mijn leven blijven wonen, maar moet er volgend jaar waarschijnlijk alweer uit 
Groot he?!
Filed under: Thuis | Leave a Comment
